
Pierwszym typem pozycji związanej, który omówimy na kursie, jest półrogatka. To bardzo silne narzędzie, mocno ograniczające naszego przeciwnika. Jednak w przeciwieństwie do innych typów związań - z gry półrogatki należy w pewnym momencie partii przejść do innego planu. Wykład na podstawie partii żywej legendy, dwukrotnego mistrza świata, Tona Sijbrandsa.
Rogatka to formacja wiążąca przeciwnika, która ma sporo wspólnego z wcześniej poznaną półrogatką. W tym wykładzie pokażę Ci kiedy decydować się na ustawienie rogatki, jaki plan gry obrać po jej założeniu, najważniejsze motywy kombinacyjne oraz na co zwracać szczególną uwagę w pozycjach związanych rogatką.
Z tej lekcji dowiesz się, że nie tylko wiążąc przeciwnika, ale też dając się związać, można liczyć na ciekawą grę dającą szanse na wygraną obu stronom. Przykładem takiego scenariusza jest właśnie związanie krótkiego skrzydła. Partia, która częściowo zapowiada też kolejny wykład kursu. Mierzą się dwaj wielokrotni mistrzowie świata.
Klasyka. Chyba najczęściej pojawiający się typ pozycji we wszystkich rozgrywanych warcabowych partiach. Wiedza zawarta w tej lekcji jest absolutnie obowiązkowa dla każdego warcabisty, bo przechyli szanse na zwycięstwo na Twoją korzyść nie raz, i nie dwa, a pewnie setki razy. Obejrzyj uważnie i zapamiętaj jak najwięcej!
Po przerobieniu całej sekcji z pozycji związanych - czas nauczyć się jak grać agresywnie. Agresją na warcabnicy jest atak pozycyjny. Naukę tego rodzaju pozycji zaczniemy od omówienia centrum, czyli walki o kluczowe pola w środku planszy, których znaczenie dokładnie sobie omówimy. W roli głównej damsko-męskiego pojedynku znów legenda, Ton Sijbrands!
Szczególnym polem w centrum warcabnicy jest pole i pion zwany klinowym. Klin to najczęściej oglądany w turniejowych zmaganiach sposób na agresję, atak i wywieranie presji na przeciwniku. Zwłaszcza jako narzędzie w rękach Alexandra Shvartsmana, który czterokrotnie zdobył tytuł najlepszego warcabisty świata.
Strategia i plany gry pozycyjnej ewoluowały przez dekady i wciąż się zmieniają - mówiłem już we wstępie do tego kursu. Działo się tak w dużej mierze dzięki bohaterowi tej lekcji, Holendrowi Pietowi Roozenburgowi. Po kilkudziesięciu latach pasywnej gry, wymian do tyłu i sprowadzaniu partii do klasyki, przyszedł on, grający ostro, bezkompromisowo, na wygraną. Zapraszam na lekcję z klina Roozenburga.
Kontynuujemy omawianie funkcji i zadań najważniejszych centralnych pionów. Temat wykładam na przykładzie partii pań, a jedną z nich jest aż 16-krotna mistrzyni świata, Zoja Golubieva. Wyjście na pole 23 (28) to sposób na rozerwanie pozycji przeciwnika, ale... zagrożeń ze strony przeciwniczki nie będzie brakowało.
Podkowa, czyli plan gry nazywany też półklasyką, a także podchwyceniem. Dobre zrozumienie i przeprowadzenie planu z podkową to potężna broń, którą atakuje się z ukrycia, często w momentach, kiedy przeciwnik niczego się nie spodziewa. Jedna z moich ulubionych strategii. Przedstawiam Wam wszystko, co na jej temat wiem.
Pierwszy i jedyny raz w tym kursie będziemy się uczyć przeprowadzania planu gry przez Polaka, czyli Mariusz Ślęzak grający okrążenie. Okrążanie przeciwnika to trudny, wymagający niesamowitej precyzji sposób na grę, gdzie nawet najmniejsza niedokładność może oznaczać zwycięstwo przeciwnika.
Kurs gry strategii, czyli gry pozycyjnej w warcabach 100-polowych kończymy omówieniem pozycji z krańcowym pionem 15 (36). Kilka możliwych kontynuacji czyni ustawienia z tym pionem naprawdę wymagającymi. Trzeba do nich solidnie przygotować się teoretycznie, najlepiej na przykładzie partii najlepszych. Tu Alexander Getmanskiy kontra Martijn van IJzendoorn, czyli dwóch arcymistrzów, od których wiele nauczyłem się o warcabach.
W tym kursie poznacie ponad 10 różnych planów gry pozycyjnej, czyli warcabowej strategii. Strategia to długoterminowy plan rozmieszczania swoich pionów na warcabnicy i, nie ukrywając, jej dokładne poznanie jest jednym z trudniejszych elementów szlifowania warcabowego rzemiosła. Poznacie między innymi półrogatkę, rogatkę, związanie krótkiego skrzydła, klasykę, centrum, klin, klin Roozenburga, wyjście na pole 23(28), podkowę, okrążenie czy grę przeciwko krańcowemu pionowi 15(36).
Nauczycie się oceniać pozycje oraz podejmować właściwe decyzje przy wyborze pojedynczych ruchów, jak i całych planów gry pozycyjnej. Pokażę Wam w jaki sposób ja podchodzę do znajdowania najlepszych rozwiązań w mojej pozycji. Postaram się przekazać Wam co oznacza, że warcaby są dla mnie grą pytań i odpowiedzi przy wyborze wielu ruchów w trakcie gry środkowej. Jakie mam słabości w swojej pozycji i jak mogę je rozwinąć? Jakie są silne strony mojego ustawienia i czy mogę je umocnić? Co planuje przeciwnik i jak mu w tym przeszkodzić lub jak to wykorzystać przeciw niemu?
Celem naszej pracy będzie ograniczenie, albo nawet wyeliminowanie sytuacji, w których w trakcie swoich partii nie będziecie wiedzieli co dalej grać. Im większy bank warcabowej wiedzy zbudujecie dzięki temu kursowi, tym pewniej będziecie się poruszać po warcabnicy. Piony, którymi będziecie zarządzać przestaną być zgrają niesfornych łobuzów, a staną się posłuszni niczym wyszkolone wojsko, gotowe na każdą sytuację.